tag:blogger.com,1999:blog-45979864107119280622012-02-21T14:23:07.705-08:00Δημοσίευση διηγημάτων που έχουν εκδοθεί ή όχι tης Ιωάννας Φ.to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.comBlogger151100tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-83810621595149022822010-10-17T10:22:00.000-07:002010-10-17T10:32:31.178-07:00

                                          Η Τούλα               Έβλεπα τη δεσποινίδα Τούλα να περνά κάθε πρωί από το δρόμο για να πάει στη δουλειά της  χτενισμένη στο κομμωτήριο, ντυμένη στην τρίχα και με ρούχα ακριβά, ραμμένα στην καλύτερη μοδίστρα που μιλούσαν πάνω της. Ωραία γυναίκα “θεωρητική” που έλεγε η μάνα μου, περπατούσε και σείονταν το δρομάκι κι εγώ περίμενα να τη δω και έτσι να

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-74253137483744871192010-10-06T13:18:00.000-07:002010-10-06T13:30:50.674-07:00

Το Κατινάκι Στη γειτονιά έμενε και το Κατινάκι. Μικρόσωμο, μια σταλιά πράμα έλεγαν οι γείτονες, το μάζεψε από το χώμα σχεδόν μια μέρα η φίλη της η Αγγελική.     Στο Κατινάκι αναφερόταν όλοι στο ουδέτερο γένος έτσι, ενστικτωδώς. Το ουδέτερο γένος έδενε απόλυτα με την προσωπικότητά του, αλλά οι περισσότεροι δεν το είχαν αναλύσει το θέμα και δε γνώριζαν πως είχαν πετύχει διάνα. Επίγνωση της

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-32924904136292107082010-09-30T12:03:00.000-07:002010-09-30T12:16:51.346-07:00

                                                                                                           Η Λία                                                                               Για τη Λία ο πρωινός καφές ήταν τελετουργία και ίσως η απολαυστικότερη ώρα της ημέρας, καθώς είχε την πολυτέλεια παρά το “γαμώ την τύχη μου” που έλεγε συχνά να τον πίνει μόνη, με τον εαυτό της και την ησυχία

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-15146235433138614362010-09-26T12:02:00.000-07:002010-09-29T04:53:45.735-07:00

                      Η Γωγώ               Άπλωσε το χέρι της στο κομοδίνο να πάρει τη φωτογραφία, φυλαγμένη σε χρυσίζουσα πλαστική κορνίζα, από κείνες που βρίσκεις στις λαϊκές αγορές με χάρτινες εικόνες κάποιας καλλονής με μακριά χαίτη και κόκκινα χείλια, με μάτια υποσχόμενα τις χίλιες και μία νύχτες να  κοιτάζουν αποκλειστικά εσένα.Τα βραχιόλια στον καρπό της λαμπύρισαν και  τραγούδησαν την

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-80815123330582259822010-07-11T13:34:00.000-07:002010-07-11T13:40:31.170-07:00

Το συναίσθημα που ένιωθε εκείνη την ημέρα η Ριρίκα, ήταν η ικανοποίηση, αν και η ίδια δεν γνώριζε τη λέξη “συναίσθημα”. Αν μπορούσε να αποδεσμεύσει την ειλικρίνειά της θα το εξέφραζε όπως όλα όσα ένιωθε στην καθημερινότητα των εξήντα χρόνων που έζησε σχεδόν λαθραία.. “Κάτι φτερουγίζει στο στομάχι μου”. Το “κάτι” φτερούγιζε γλυκά σαν νεοσσός χελιδονιού όταν αρραβώνιαζε την κόρη, φτερούγισε σαν

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-18000598722681082972010-02-21T10:23:00.000-08:002010-07-11T04:00:17.780-07:00

Η ηλικιωμένη κυρία - κυρά κι αρχόντισσα - άφησε το φλιτζάνι στο τραπέζι με τρεμάμενο χέρι. Ήταν ένα πορσελάνινο φίνα διακοσμημένο φλυτζάνι του τσαγιού, αληθινό κομψοτέχνημα. Στην απέναντι πλευρά ένα ίδιο φλιτζάνι είχε μείνει ανέγγιχτο. Το τσάι είχε κρυώσει. Κάθε μέρα στις έξη το απόγευμα τα δυο φλιτζάνιa γέμιζαν με αρωματικό τσάι χωρίς ζάχαρη. Απολαμβάνει κανείς περισσότερο τη γεύση του

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-36584172523312869862010-01-16T06:15:00.000-08:002010-01-16T06:15:59.609-08:00

Ο Τζωρτζ, εμένα δεν μου κάνει καθόλου για Λατίνος εραστής, αντίθετα με αποτρέπει από οτιδήποτε ερωτικό. Δεν πρόκειται όμως για μένα αφού πέντε τουλάχιστον ομόφυλές μου τις οποίες γνωρίζω προσωπικά, έχουν γνώμη εκ διαμέτρου αντίθετη, τόσο αντίθετη ώστε να τον διεκδικούν κατ’ αποκλειστικότητα και να τον κερδίζουν κατά περίπτωσιν και κατά σειρά ηλικίας Φταίει που είναι κι αυτός φιλάνθρωπος και

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-82405022015303575612010-01-03T05:57:00.000-08:002010-01-03T05:57:42.899-08:00

Η ζωή του Σίμου ήταν μια ζωή κατά λάθος… Γεννήθηκε κατά λάθος, εξηγούσε η μάνα του, όταν την πάντρεψαν κατά λάθος με τον συγκεκριμένο άντρα ενώ άλλον της είχε φέρει η προξενήτρα που της άρεσε και με χαρά περίμενε να προχωρήσει το πράμα, ο πατέρας της όμως, εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή θυμήθηκε πως είχε δώσει το λόγο του στον νεαρό συμπολεμιστή που του είχε σώσει τη ζωή σε μια μάχη και

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-41202856779757570402009-12-12T10:23:00.000-08:002009-12-12T12:23:11.835-08:00

Τα πράσινα παπούτσια και μάλιστα σε έντονο κυπαρισί, ήταν εκείνα που τράβηξαν πρώτα το βλέμμα του. Ύστερα πρόσεξε τα κόκκινα της φωτιάς νύχια που ξετρύπωναν από τις ανοιχτές μύτες των παπουτσιών. Τα νύχια που ήταν οι απολήξεις τριών δακτύλων σε σχήμα S δεν του άρεσαν και πολύ αλλά ας είναι, σκέφτηκε. Το μάτι του σύρθηκε γρήγορα προς τα πάνω. Το άσπρο παντελόνι ήταν στενό, τα οπίσθια πλούσια

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-63537439102302676072009-11-30T13:26:00.000-08:002009-11-30T13:26:58.556-08:00

Η Σάσα είναι άτομο αισιόδοξο. Έχει θετική σκέψη και αυτοπεποίθηση ισχυρή. Τόσο ισχυρή ώστε παρομοιάζει το μπόι της 1.55, με το ακριβό μπουκάλι πανάκριβου αρώματος, όπως λέμε το ακριβό άρωμα σε μικρό μπουκάλι, το περπάτημά της -χήνα κουνιστή- με το λίκνισμα θεσπέσιας γαζέλας, το σαρκίο της σαν ένα γλυκό κατακόκκινο γλυφιτζούρι, τα στραβά μικρά της χεράκια σαν κρινοδάχτυλα, τον πλακουτσωτό της

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-66909739486883624782009-11-15T12:23:00.000-08:002009-11-15T12:23:27.834-08:00

               Έπρεπε να πάρει μία μόνο βαλίτσα.                Τι να πρωτοχωρέσει;                Έβαζε κι έβγαζε τα αγαπημένα της πράγματα χωρίς να μπορεί ν’ αποφασίσει τι να αφήσει πίσω της. Το καθένα από αυτά έγραφαν μια ιστορία με τις πιο αγαπημένες στιγμές της ζωής της.                Η καρδιά της ήταν σφιγμένη, ανέπνεε με δυσκολία.                Τα λεπτοσκαλισμένα ποτηράκια από την

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-62499151066296928112009-10-31T06:40:00.000-07:002009-11-08T14:39:15.299-08:00

               -Μαμά, γιατί οι άνθρωποι γεννιούνται αφού μετά πεθαίνουν; Αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή ερώτηση που έκανε ο Αλέκος στη μητέρα του την κ. Δέσποινα.                 Τρελάθηκε η γυναίκα. Είκοσι χρόνια εκπαιδευτικός και δεν είχε ακούσει πιο έξυπνη ερώτηση από παιδί. Φωτίστηκε το πρόσωπό της, μέχρι και ο κότσος κόντεψε να της λυθεί. Μεγαλοφυία! Ναι! Αυτό ήταν. Μια μεγαλοφυία πέντε χρόνων!

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-87232447605496656432009-10-11T07:54:00.000-07:002009-11-15T12:46:59.417-08:00

          Δυνατές σουβλιές τρυπούσαν το κεφάλι της, το στομάχι της είχε ανέβει στο στόμα, τα πόδια της δεν την κρατούσαν, δεν μπορούσε να καταπιεί, να μιλήσει, να σκεφτεί. Τίποτε, όλα χάθηκαν.           Εκείνος που της υπόσχονταν αιώνια αγάπη και κείνη τον πίστευε, εκείνος που της έλεγε πως στα μάτια της έβλεπε τον παράδεισο, εκείνος που μαζί του πέρασε λατρεμένες στιγμές, εκείνος λάκισε

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-20568882251128691652009-09-23T10:15:00.000-07:002009-11-15T12:49:45.987-08:00

           Η Σταυρίνα την είχε στήσει από το πρωί στο παράθυρο περιμένοντας την απέναντι τη φαρμακομύτα να βγει από το σπίτι να πάει στα τσακίδια, ή έστω στον μπακάλη για να κάνει τη δουλειά της. Με το μάτι αυτηνής καρφωμένο πάνω της η δουλειά δεν είχε ελπίδα να πάει καλά. Δεν πειράζει που θα έβλεπε μετά, αρκεί να μην ήταν εκεί τη συγκεκριμένη στιγμή.            Η Σταυρίνα ήταν Σμυρνιά, ήξερε

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4597986410711928062.post-8460018617298117082009-09-08T06:38:00.000-07:002009-11-15T12:54:21.461-08:00

Πάει και τούτο τέλειωσε! Μάζεψα ό,τι είχε απομείνει, κοινούς φίλους, τους τόπους που ταξιδέψαμε, τις αναμνήσεις, τα όνειρα, τα έκλεισα σ’ έναν κύκλο με στραβή περιφέρεια από κείνους που σχεδίαζα χωρίς διαβήτη στο Γυμνάσιο και σαν παραγεμισμένο τσουβάλι, το πέταξα στο σωρό με τους υπόλοιπους.... Έτσι είναι η ζωή μου. Γεμάτη κύκλους πεταμένους. Χωρίς εμένα μέσα. Εγώ μένω έξω και πάντα προσπαθώ να

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com0